व्यवहार की संस्कार ?

आज एक मोठा घोटाळा झाला होता….नाही माझ्या हातुन नाही..हाबीब

एक्सचेंज मधुन….म्हणजे झाल काय….

आज गुरवार…बॅका आणी एक्सचेंज दुपारी एक वाजे पर्यंतच त्या मुळे घाईने

मी माझी कामे अटोपती घेत होते..हाबीब एक्सचेंज मध्ये जानुन T.T.

(Telegraphic Transfer) चा form   भरला..Beneficiary details.

भरले.अमाउंट होती.. $ 32,485.00 (USD)  ते AED tr. Dhs.

1,19333.75 आणी भारतात ती जाणार होती (INR) Rs. 15,51338.75 

हा टी.टी. मी हॉग- कॉंग च्या पार्टीने काल जी टी.टी. पाठवीले होती ती

क्रेडीट झाली असणार या बेसीस वर केला आणी बाकीची कामे करुन घरी

आले.

काही वेळाने हॉग- कॉग च्या पार्टीचा फोन आला की  शीपमेंट मद्धे

अडचणी आल्यात कनटेनर आजुन हातात न पडल्याने  त्यांनी केलेला

टी.टी. बाद झाला आहे. ती अमाउंट ते भारतात जमा करतायेत.

मी मनात विचार केला झाल अता आपली टी.टी ही  बाद झाली

असणार…थोड्या वेळात त्यांचा फोन येणारच….अता पुढच्या पार्टीच

काय करायच या विचारात मी होते…बराच वेळ गेला तरी एक्सचेंज मधुन फोन

नाही म्हणुन मी सहज चौकशी केली …तर..माझा टी. टी त्यांनी पास

केलेला…मनात विचार केला बापरे ! म्हणजे अजुन कालची टी.टी डेबीट

पडलीये हे लक्षात आल नाहीये वाटत?  नेहमीचे कस्टमर असल्याने आणी आज

गर्दीही भरपुर असल्याने स्टाफ ने एन्ट्री क्रेडीट झाली का नाही हे मेन स्ट्रीट

एक्सचेंज वरुन कदाचीत पडताळुन पाहीले नाही आणी माझी एन्ट्री क्रेडीट

दिली होती… अर्थात क्लोजींग होताना हे त्यांच्या लक्षात येणारच होत..पण

हातात त्याच्या काही राहील न्हवत..पैसे लवकरात लवकर भरा ईतकच ते

सांगु शकले असते. 

आज अर्धा दिवस…उद्या येथे सुट्टी….अता  भारतात शनिवारी हाफ

डे..रविवारी सुट्टी.. एक्स्चेन्ज सोमवारी बॅकेत कळवतील आणी मला

मंगळवारी याचे पैसे भरावे लागतील… माला ५ दिवस मीळणार

होते..म्हणजे जवळ जवळ  २८ – ३० हजाराचा फायदा… काय करावे? एकदा

विचार आला यांना विचारुन ठरवावे…. पण एक बीझनेस मॅन काय म्हणार

माहीत होत मला…  माझ्या रक्तातही हा गुण असला असता तर आज मी ही

एक प्र्याक्टीकल बीझनेस उमेन नसते का झाले…??? पण बीझनेस माझ्या

रक्तात नाही..बाबा डीफेन्स मधे…सायन्टींस..ही.त्याची मुलगी…आणी एका

 बीझनेस मॅन ची बायको…….दोघांमधे…युद्ध सुरु झाल… …मनाची

चलबीचल वाढु लागली….बांबाची  शिकवण …देश  प्रेम..?…की…बीझनेस चा

फायदा…काय कराव…फक्त  २० मी. उरली होती….निर्णय मालाच घ्यायचा

होता….आपला फायदा करुन घ्यावा हा विचार आला …आणी..मला बाबांची

जास्तच आठवण येवु  लागली…मन म्हणाल नाही …भारती…बाबांनी तुला

हे शिकवल नाही…आधी फोन करुन सांगुन टाक…एक तर …पैसे भर…नाही

तर…टी. टी..कॅन्सल कर…पण टी.टी कॅन्सल केली तर समोरची पार्टी

नाराज झाली असती…काय करावे…आणी…एकदम  भारतीच्या डोक्यात प्रकाश

पडला…आपले बॅकेत खाते आहे..त्यांना रीकवेस्ट करुन सी.सी..(कॅश क्रेडीट)

वाढ्वुन घ्यावा…. त्याचा थोडा ईन्टरेस्ट भरावा लागला तरी हरकत

नाही…मग भारतीने लगेच मुजाहीद ला हाबीब मधे पाठ्वीले…आधी झाल्या

प्रकाराची  पुर्ण माहीती फोन वर दिली…भारती बॅकेत पळाली. १० दिवसासाठी

सी.सी वाढ्वुन घेतला..आणी..हाबीब मधे जावुन पैसे भरले…हाबीब नेही माझे

आभार मानले…

माझ्या ही डोळ्यात पाणी आल होत मन म्हणत होत….बाबा….तुमची…

मुलगी …अस काही ….करणार नाही…ज्याने…ती स्वतःच्याच नजरेला नजर

नाही  देवु  शकणार . 

भारीने काय सांगीतल आल ना लक्षात? की परत एकदा सांगु दे ????

काही अठवणी – १

“आsss..वुsssssट….”                                                          

ए नाही रे,… मी आवुट नाहीच्च आहे मुळी ?…. ह्या भारीने माझ्या पाठीत ब्लॉल मारलाय, ती आत्ता या खेळात  न्हवती.” मंग्या माझ्याकेडे रागाने पाहात… .. एकीकडे  भराभर   फरश्यांचे तुकडे एकावर एक रचत होता.शेवटचा तुकडा ठेवत मोठ्याने ओरडला..”लींsssगोssर्चा”….                                                                                          

“ए…दादा…मी ह्याला  आधीच.आवुट केलय.”                                             

“गप्प…ये.. भारे…तु अत्ता खेळात होतीस का?..आणी… पळ…तु…  जा आभ्यासाला बस आधी…”                                 

“दिसतयना?… मी अत्ताच आलीये क्लास वरुन?   … त्याला एका बाजुला ढ्कलत, ” चल बाजुला हो आता माझा डाव.. .. आणी परत मला भारे म्हटल ना तर…बघ.. हं …मंग्या..फंग्या….”अस म्हणत भारतीने आपली क्लास ची बॅग कट्यावर टाकत खेळायला सुरवात केली होती. फरशांचे तुकडे एकावर एक रचत बॉल घेवुन ती मागे पळाली सुद्धा. नेम धरुन तीने तो बॉल फरशांच्या रचलेल्या ढीगावर मारला.

तेवढ्यात बांबाचा आवाज कानावर पडला..ते आईला बोलत होते..बघ ती आजुन बाहेरच,घरात तरी आली का?”ही चीन्ह मला काही ठीक दिसत नाहीत….”

बाबा घरी आहेत हे पाहुन भारती हाळुच घरात शीरली होती.आणी जसे काही नुकतेच क्लास वरुन आलोय आशा थाटात आईला म्हणाली..”आई sss….भुक लागलीये…काय केल्येस..? एकीकडे विचारात…तिने मुठ भर भाजक्या शेंगा तोंडात कॊंबल्या होत्या. नजर आजुन भीरभीरतच होती खायला काय काय आहे ? ते पाहायला.

तुझ्या आवडीची पनीरची भाजी केलीये, .आणी कैरीचा तक्कु…

तक्कु पण…अरे…वा..!  अस म्हणत तीने हाताच्या तळावर तो घेतला ही होता…. चाट..णार ईतक्यात ओरड्ली आईssssग,  काय ग?.. गरम आहे ते सांगायच नाहीस का?पोळलाना हात..! पोळलेला हात झटकत ती म्हणाली.

तु देतेस का वेळ तेवढा? पळ बेसीन खाली हात धर आधी…. भारत! हज्जारदा सांगीतलय,उतावळे पणा बरा नाही..? असच वागत राहीलीस ना..तर सासरी माझ्या नावाचा उद्धार होईल. 

“जा … हात पाय घुवुन घे…मी पोळ्या करत वाढ्तेच आहे.. आणी हे बघ ..बाबा चिड्लेत तुझ्यावर?..

का?… मी …काय.. केलय..अता..?

आभ्यासात तुझ लक्ष नाही…म्हणुन ओरडत होते…

ए..आई अस काय  ग  करतेस..रोज रात्री बसतेच ना ग आभ्यासाला..”?

हो..माहीत आहे.. चार वेळा तरी पुस्तक पडल्याचा आवाज येतो..मीच…कीती..वेळा तुला जाग केलय…

भारती पण एकदम चोरी पकडली गेली म्हणुन गप्प झाली होती ती तरी काय करणार दिवसभर शाळा, क्लास करुन थकण परत सगळे मस्त मऊ मऊ गादीत झोपले असताना हीला मात्र आभ्यासाच ओझ…

 डोक जरा जड वाटु लागल म्हणुन तीने मागे मान टेकवली..मुजाहिद च्या आवाजाने तीची तंद्री भंग झाली होती.मुजाहीद तीला विचारत होता…”मॅडम अब घर चलना है?

नही, अलनासर स्ट्रीट चलो. एच.एस.बी.सी के सामने रुकाना..
आज तीच मन थारयावर न्हवत..घरची खुप आठवण येत होती.कामात लक्ष लागत न्हवत. डोळे सारखे भरुन येत होते.कसबस तीने बॅकेची कामे आटोपली.. परत मुजाहिदला मीस कॉल
देनुन ती गाडीची वाट पाहात खाली उभी राहीली.

परत ती भुत काळात गेली होती. ”ए आई मी जरा चक्कर मारुन येते ग..
आई मागुन ओरडत होती अग अत्ता तु म्हणालीसना आभ्यासाला बस्तीये ?
हे ऐकायला ती होती कुठे घरात? पायात स्लीपर चढ्वुन ती जीन्या पर्यत पोहचली सुद्धा..
ए.. काय.चाललय  ग..?मंजुला एका बाजुला दाबत ..स्वताःसाठी जागा करुन घेत मी विचारल
काही नाही ग…ताई गोष्ट सांगतीये..
ए कोणती?
भुताची..
भुताची…???.. ए..ए..मला ऐकायचीये..परत सांग ना?
नाही. तु  उशीरा का आलीस..अत्ता पर्यत ताईने ..निलेश साठी..आणी..शामी..साठी अशी दोनदा सांगुन झलीये.
ए ताई परत सांग ना ग!
सरिता ताई दयाळु. ती परत माझ्यासाठी गोष्ट सांगणार तेवढ्यात..मंजी तड्मडली..ए  थांब,तु नको..आजुन रंगवत सांगायला १५ मी. घेशील
मीच सांगते..एक बाई असते..ती आपल्या मुलाला घेवुन स्मशाणातुन जात असते.तर मागुन तीला आवाज येतो.. झाली….बस्स…!!!!…
हं सांग ग ताई अता पुढे काय होत… ‘ए भारती तुझ डोक काढ मधुन मला ताई दिसत नाहीये…
मी थोडस बाजुला झाल्यासारख केल तर मंजी माझ्यावर खेकसली
ए काय ग ..मध्यच येवुन तु सरळ सरळ माझी जागा हाडपलीस….मी बघ कीती कोपरयाला आलीये..
श्युssssss…. ए ही भारी आली ना की खुप गोधंळ घालते.’
तु जा.. ग… आभ्यासाला बस..
ए ..ए…तुम्ही लोकांनी कय चालवलय ..ग..? माझ्या आभ्यासाच्या..मधे पडायची गरज नाही हं..सांगुन ठेवय्ते….!
झाली का यांची भांडण सुरु..?..
सगळ्या गोष्टीची वाट लावलीये…नुसती..

आणी मला हासु येत होत.मुजाहिद गाडीची चावी हातात देवुन गेला सुद्धा. मी फ्रीज मधुन पाण्याची बॉटल काढली.गार पाणी प्याले….काही खाण्याची ईच्छा न्हवतीच..बेडरुम मद्धे जाउन  डोळे मीटले. मीटल्या डोळ्यातुन गरम पाणी ओघळु लागल..बाबांची खुप आढ्वण येत होती. त्या दिवशी….

त्या दिवशी सगळे स्विमींगला निघाले होते मला ही जायच होत पण बाबा या दिवसात जावु देणार नाहीत माहीत होत.तरी ट्राय करु
म्हणुन मी जरा घाबरतच विचारल…
‘बाबा सगळे स्विमींगला चाललेत मी पण जावु? उत्तर काय येणार हे मला माहित होत.
‘नाही..तुझा क्लास नाही का?
‘तो तर झाला सकाळीच..आणी अता फक्त दिड तासात परत येणार आहोत.
‘म्हणजे जायच आधीच पक्क केलेल दिसतय?’
‘नाही हो बाबा तस काही नाही.. बर जाउदे मी नंतर कधी जाईन.’ म्हणत मी आतल्या रुम मध्य गेले..माझे डोळे भरुन आले होते..
बाबांना हे पक्क माहीत होत.. मी रडलेल बाबांना सहन व्हायच नाही..
कोण कोण चाललय?
सुन्नी.मंग्या..मंजु..दादा.निलेश. मनिष. आणी मी.. एकदम जीभ चावत मी म्हणाले ..नाही म्हणजे तुम्ही परवानगी दिली तर..! बाबा लगेच हासले होते.
जा.. पण दिड.. दोन तासात या.. आणी शॉवर घेतल्यावर डोक नीट कोरड कर..नाही तर परत सर्दीने आजारी पड्शील.बाबांचा काळ्जीचा स्वर उमटलेला.
‘नाही ओ बाबा काही काळजी करु नका..’अस म्हणत मी सॅग घेवुन पळाले सुद्धा. तयारी मी आधीच करुन ठेवली होती.
ए ..आले का सगळे..?
नाही ग मंजी नाही आली अजुन..
बर तुम्ही पुढे जा मी आलेच तीला घेवुन.. मंजु पण मी जाई पर्यत तयार झालेली.फक्त काकुला मस्का मारायचा बाकी होता.त्या कामात तर भारती हुशार! काकुला कसबस पटवुन आम्ही
सायकली घेवुन शीवरकर गार्डन कडे पळालो.
पाण्यात बराच वेळ खेळल्यावर कोणी तरी म्हणाल होत…
ए पाण्यात श्वास रोखुन कोण जास्त वेळ बसु शकत ते पाहु?
हो.. हो..चला…सगळ्यानी एक दिर्घ श्वास घेतला नाक मुठीत धरल..
एक….दोन….तीन….स्टार्ट..
सगळेच पाण्याखाली गेले….थोडा वेळ गेला ..एक..एल..आवुट होवु लागला.. माझाजीव ही गुदमरु लागला. आणी तेवढ्यात दादा म्हणाला
ए भारी जिंकली..तेच ऐकण्यासाठी मी एवढा वेळ तग धरलेला..लगेच वर येवुन मी मोठ्ठा श्वास घेतला आणी जिंकण्याच्या मुड मद्धे बोलले..
मग   भारी..भारीच..आहे मुळी.. कायम पहीला नंबर मीळवते म्हटल…!
हो.. पण…आभ्यास… सोडुन..
ए काय रे?… आता मार खाशील हां.. निलेश..त्याच्या अंगावर पाणी फेकत मी ओरडले होते..आणी सगळे ही..ही करुन हासत होते.
‘बर..चल ..तुला डावुट आहेना..परत एकदा करु..यात.. सगळ्यांच्या मते हा प्रयोग परत ठरला..
अता माझा जीव आधीच दमलेला होता पण हारायच न्हवत..माझा श्वास कोंडु लागला..शरीरात  भरलेला श्वास अत्ता फुटुन बाहेर पडेल अस वाटु लागल होत.
आणी सगळ्यांच्या टाळ्याचा आवाज आला.. दादा म्हणत होता..भारी उठ ..अत्ता पण तुच जिंकलीस..

भारतीच्या डोळ्यातुन अश्रु जास्तच वाहु लागले..हो.. हो..मी जिंकले…,…जिंकले…होते… मी…. खरच ……..!!!!!  

क्रमशः…..